22η Ομαδική Έκθεση: Άπειρες Μορφές 4: Τα Υλικά της Μνήμης”.

Με δύο έργα κολλάζ και ακρυλικό σε χαρτόνι, συμμετείχα στην ομαδική εικαστική έκθεση, με τίτλο τα "Υλικά της Μνήμης" που παρουσιάστηκε στο χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα) και παράλληλα διαδικτυακά, σε συνεργασία με την ARTgrID (https://artgrid.gr). Η έκθεση ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου 2026 και διήρκησε μέχρι τις   28 Φεβρουαρίου 2026.

Σύμφωνα με το επιμελητικό κείμενο του Πάρι Καπράλου: "Τα υλικά της μνήμης δεν είναι υλικά του παρελθόντος. Είναι αυτά που επιμένουν στο παρόν, που δεν αποσύρονται, που αντιστέκονται στην εξαφάνιση».  Αυτή η πράξη εμπεριέχει πάντοτε τον κίνδυνο της πλάνης, της παραμόρφωσης, της ιδεολογικής χρήσης. Συνεπώς, η μνήμη δεν είναι αποθήκη δεδομένων. Είναι πεδίο ηθικής και πολιτικής ευθύνης. Η μνήμη είναι ο μηχανισμός που καθιστά δυνατή αυτή τη συνεκτική αφήγηση, χωρίς να αίρει τη ρευστότητα και την ασυνέχεια της εμπειρίας. Η έκθεση μεταφέρει αυτή τη θεωρητική προβληματική στο επίπεδο της ύλης. Όταν ένα παλιό αντικείμενο, ένα αρχιτεκτονικό θραύσμα ή μια φθαρμένη επιφάνεια επανεντάσσεται σε εικαστικό περιβάλλον, δεν λειτουργεί ως νοσταλγικό σύμβολο. Λειτουργεί ως φορέας μαρτυρίας που διεκδικεί αναγνώριση. Το υλικό αποκτά τον χαρακτήρα τεκμηρίου, με την έννοια ότι φέρει ίχνη χρήσης και χρόνου.  Η τελική θέση ότι «η τέχνη δεν θυμάται, η τέχνη δημιουργεί ό,τι πρέπει να θυμόμαστε» μπορεί να ιδωθεί ως συμπύκνωση αυτής της προβληματικής. Η τέχνη δεν λειτουργεί ως μηχανισμός ουδέτερης διατήρησης. Παράγει μορφές που οργανώνουν το βλέμμα και καθοδηγούν την προσοχή. Μέσα από την επιλογή και τη μορφοποίηση, καθιστά ορατά συγκεκριμένα ίχνη του παρελθόντος και τα εντάσσει σε νέες αφηγηματικές δομές. Έτσι, η μνήμη παύει να είναι παθητική ανάμνηση και αναδεικνύεται σε πράξη συγκρότησης νοήματος, με αισθητικές, ηθικές και πολιτικές συνέπειες. Η έκθεση διερευνά τη δημιουργική μνήμη ως διαδικασία επανάχρησης, όπου υλικά, σύμβολα και εικόνες του πολιτισμού επανανοηματοδοτούνται ως παλίμψηστα ταυτότητας και συλλογικής εμπειρίας.

Ιωάννης Σταμούλης, Past-post,, Κολλάζ σε χαρτόνι, Υ:50 Π:40,2026

                                              Ιωάννης Σταμούλης, Memorial,Κολλάζ σε χαρτόνι,   Υ:50 Π:40,2026

21η Ομαδική έκθεση : Το Τυφλό Σημείο του Καθρέφτη

Με δύο έργα μου, ακρυλικά σε χαρτόνι, συμμετείχα στην ομαδική έκθεση ζωγραφικής “Το τυφλό σημείο του Καθρέφτη ” που διοργανώθηκε στον χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα). Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2026 και διήρκησε μέχρι και τις 14 Ιανουαρίου 2026

Στην έκθεση διερευνήθηκε η τεχνητή νοημοσύνη ως καθρέφτης  του Ανθρώπου και η μετεξέλιξη του Ανθρώπου μέσα από τις καταγωγικές παραστάσεις του στη σύγχρονη εποχή.

Σημειώνεται μεταξύ άλλων στο επιμελητικό κείμενο, ο Πάρης Καπράλος σημειώνει: “Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη καθημερινά «εκπαιδεύεται» από τη χρήση μας, εμφανίζεται ένα παράδοξο: όσο πιο «έξυπνη» γίνεται η μηχανή, τόσο περισσότερο αντανακλά τις αδυναμίες μας. Η τεχνητή νοημοσύνη, παρά το όνομά της, δεν είναι τεχνητή· είναι ο καθρέφτης της ανθρώπινης συσσώρευσης γνώσης, επιθυμιών και συμπεριφορών. Δεν είναι επικίνδυνη από τη φύση της, αλλά καθίσταται επικίνδυνη από τη χρήσης της. Η προσβάσιμη από τον απλό χρήστη μηχανή διαμορφώνεται από τα ερωτήματα που τίθενται πιο συχνά, από τις ανάγκες που διατυπώνονται με μεγαλύτερη ένταση, από τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται. Είναι αυτό που η θεωρία της Συμβιωτικής Σχέσης Ανθρώπου-Τεχνητής Νοημοσύνης (HAIST), περιγράφει ως μια συνεργατική και συν-εξελισσόμενη σχέση. Όμως η τεχνητή νοημοσύνη εγγράφει, φιλτράρει και επανεκπέμπει κοινωνικές συμπεριφορές, επικοινωνιακές τακτικές και νοοτροπίες που κυριαρχούν στις τάξεις των χρηστών της. Δεν μαθαίνει “αντικειμενικά”: μαθαίνει από εμάς. Στον αντίποδα η τεχνητή νοημοσύνη διαμορφώνει πλέον όχι μόνο περιεχόμενο, αλλά και αντιλήψεις· οι Θεωρίες Επίδρασης (Impact Theories) εξηγούν πώς τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα επιδρούν στις στάσεις και τις συμπεριφορές των χρηστών, μέσα από τα επαναλαμβανόμενα πρότυπα που «έμαθαν» να μιμούνται. Όταν αυτά τα πρότυπα είναι απλοϊκά ή φτωχά, η επιρροή που ασκείται γίνεται αναπαραγωγή της κοινοτοπίας. Τελικά η τεχνητή νοημοσύνη παράγει “καθρέφτες” που μας στεναχωρούν όταν τους κοιτάζουμε; Μήπως η ιδέα που τρέμουμε ως μετεξέλιξή της, δεν είναι μήπως γράψει από μόνη της με ζοφερά γράμματα το μέλλον μας, αλλά, στην πραγματικότητα, μήπως υιοθετήσει τον χειρότερο εαυτό μας;“.

Ιωάννης Σταμούλης, Το παραμορφωτικό του ειδώλου, ακρυλικό και ακουαρέλα σε χαρτόνι, 70Χ50

 εκατοστά,2025

Ιωάννης Σταμούλης, Τα θρύμματα του ειδέσθαι, ακρυλικό και ακουαρέλα σε χαρτόνι, 70Χ50 εκατοστά, 2025

 

3η Ατομική Έκθεση. "Αν οι μεγάλοι της τέχνης, ζωγράφιζαν φιγούρες του θεάτρου σκιών"

Γνωστοί πίνακες μεγάλων ζωγράφων μεταμορφώνονται σε φιγούρες θεάτρου σκιών, εμπνευσμένες από την τεχνική και τη μορφή του Καραγκιόζη.

Οι μορφές απλοποιούνται, αποκτούν έντονο προφίλ, υπερβολικά χαρακτηριστικά και αρθρωτά μέλη, ώστε να μπορούν να «παίξουν» πάνω στον μπερντέ. Το θέατρο σκιών είναι μια λαϊκή τέχνη που βασίζεται στη γραμμή, στη σιλουέτα, στο φως και τη σκιά.

Φανταζόμαστε τους μεγάλους ζωγράφους να σκαρφίζονται φιγούρες του θεάτρου σκιών και να κάνουν ιστορίες με τους ήρωες στην εποχή τους.

Η τέχνη μπορεί να αλλάζει μορφή, μπορεί να συνομιλεί με άλλες τέχνες, μπορεί να παραμένει πάντα ζωντανή όταν συναντά τη φαντασία.

Η  έκθεση διερευνά τη συνάντηση δύο φαινομενικά διαφορετικών εικαστικών κόσμων: της ιστορικής ζωγραφικής και του  θεάτρου σκιών. 

Αφετηρία αποτελεί η μεταμόρφωση αναγνωρίσιμων έργων μεγάλων ζωγράφων σε φιγούρες εμπνευσμένες από την τεχνική, τη μορφολογία και τη δραματουργία του Καραγκιόζη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ζωγραφική εικόνα αποδομείται και επανασυντίθεται ως ζωντανό, αφηγηματικό σώμα.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η έννοια της μετάφρασης της εικόνας. Οι σύνθετες χρωματικές επιφάνειες, ο όγκος και η προοπτική των κλασικών έργων μετασχηματίζονται σε γραμμικές σιλουέτες. Η μορφή απλοποιείται, αποκτά έντονο προφίλ και υπερτονισμένα χαρακτηριστικά, ενώ τα αρθρωτά μέλη εισάγουν τη δυνατότητα της κίνησης. Έτσι, η στατική ζωγραφική στιγμή μετατρέπεται σε δυναμική σκηνική παρουσία.

Το θέατρο σκιών, ως λαϊκή τέχνη, βασίζεται στη δύναμη της γραμμής, στη σχέση φωτός και σκιάς και στη θεατρικότητα της χειρονομίας. Στην έκθεση, αυτές οι αρχές λειτουργούν ως εργαλείο επαναπροσέγγισης της ιστορίας της τέχνης. Οι εμβληματικές μορφές των έργων παύουν να ανήκουν αποκλειστικά στο πλαίσιο της υψηλής τέχνης και εισέρχονται σε ένα πεδίο αφήγησης, σάτιρας και ζωντανής δράσης.

Η διαδικασία δημιουργίας αντιμετωπίζει κάθε πίνακα ως πιθανό θεατρικό χαρακτήρα. Η επιλογή της στάσης, η έμφαση σε συγκεκριμένα μορφολογικά στοιχεία και η κατασκευή της φιγούρας οδηγούν σε μια νέα ερμηνεία της αρχικής εικόνας. Το αποτέλεσμα δεν αποτελεί αντιγραφή, αλλά εικαστική επαναδιατύπωση, όπου η ιστορική μνήμη συναντά τη λαϊκή φαντασία.

Παράλληλα, η έκθεση προτείνει μια εναλλακτική ανάγνωση της σχέσης μεταξύ «υψηλής» και «λαϊκής» τέχνης. Αντί να λειτουργούν ιεραρχικά, τα δύο πεδία παρουσιάζονται ως ισότιμοι συνομιλητές. Η ζωγραφική προσφέρει την εικονογραφική και ιστορική της βαρύτητα, ενώ το θέατρο σκιών εισάγει την αμεσότητα, το χιούμορ και τη σωματικότητα της αφήγησης.

Τελικός στόχος του έργου είναι να αναδείξει τη διαχρονική δύναμη της εικόνας. Όταν μια μορφή μπορεί να μετακινηθεί από τον καμβά στη σκιά, από το μουσείο στη σκηνή, αποδεικνύει την ικανότητα της τέχνης να μεταμορφώνεται, να επιβιώνει και να παραμένει ενεργή μέσα από τη φαντασία και την αφήγηση.

Ο  Γιάννης Σταμούλης, είναι μελετητής και συγγραφέας βιβλίων και άρθρων, σχετικά με την πολιτική προστασία, την ιστορία και την τέχνη.

Με σπουδές στην ιστορία της Ελληνικής και Δυτικής Τέχνης στο ΕΚΠΑ, τα τελευταία χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με την ζωγραφική, σε όλες τις μορφές της.

Εικονογραφεί βιβλία και παραμύθια και έχει εκθέσει το έργο του σε τρεις ατομικές εκθέσεις και σε δεκαεννέα ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.

Αρθρογραφεί σε διάφορα μέσα, γράφει το blog https://stamoylis.blogspot.com

Στα εγκαίνια της έκθεσης παραβρέθηκε ο Δήμαρχος Κηφισιάς Β. Ξυπολυτάς, ο Υπαρχηγός Πυροσβεστικού Σώματος, Αντιστράτηγος Α.Παππάς, ο Πρόεδρος της Ε.Α.Π.Σ. Βελής Παναγιώτης, πολλοί φίλοι και συνάδελφοι

20η Ομαδική Έκθεση “Οι κατοικίες του Εαυτού”

 Με δύο έργα μου, ακρυλικά σε χαρτόνι, συμμετείχα στην ομαδική έκθεση ζωγραφικής “Οι κατοικίες του Εαυτού” που διοργανώθηκε στον χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα). Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 15 Ιανουαρίου 2026 κα9 διήρκησε μέχρι και τις 24 Ιανουαρίου 2026

Στην έκθεση διερευνήθηκε η έννοια της κατοίκησης ως ψυχική λειτουργία, όπου ο εαυτός διαμορφώνει τον δικό του εσωτερικό τόπο απέναντι σε έναν ασταθή κόσμο.

Αφετηρία της έκθεσης αποτέλεσε η βαθιά μετατόπιση του νοήματος του «σπιτιού» στη σύγχρονη εμπειρία, ιδιαίτερα μετά την περίοδο της πανδημίας και τον συλλογικό εγκλεισμό που συνοψίστηκε στο σύνθημα «Μένουμε Σπίτι». Το σπίτι έπαψε να λειτουργεί αποκλειστικά ως φυσικός χώρος προστασίας και οριοθέτησης και μετατράπηκε σε λειτουργία του ψυχισμού. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, το προσωπικό και το συλλογικό, αποδείχθηκαν ρευστές και ασταθείς, οδηγώντας το άτομο στην ανάγκη αναδιοργάνωσης της σχέσης του με τον κόσμο.

Ο επιμελητής τέχνης Πάρης Καπράλος σημειώνει :
Η έκθεση προσέγγισε την κατοίκηση ως μηχανισμό επιβίωσης. Ο εαυτός, αντιμέτωπος με μια αβέβαιη, απειλητική και συχνά δυσάρεστη εξωτερική πραγματικότητα, συγκρότησε έναν εσωτερικό τόπο: μια ενδοχώρα του εαυτού. Αντλώντας εννοιολογικά από τη σκέψη του Paul Valéry, το «σπίτι» επανεμφανίστηκε ως εσωτερική τοπογραφία, ως ένας νοητικός και συναισθηματικός χώρος που οργανώνεται για να προσφέρει προστασία, αλλά ταυτόχρονα εγκυμονεί τον κίνδυνο της απομόνωσης. Ο εαυτός δομήθηκε σαν κόσμος αυτόνομος και αυτάρκης, συχνά αδιαπέραστος, όπου το οικείο εσωτερικεύεται και αναπαράγεται. Καίριο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία κατείχε η επίδραση των τεχνολογικών και δικτυακών συνθηκών. Στη σύγχρονη εμπειρία, το σπίτι του εαυτού λειτούργησε ως διεπαφή. Το βλέμμα διαμεσολαβήθηκε από οθόνες, η εμπειρία οργανώθηκε μέσω εικόνων και πληροφοριών, ενώ το «μέσα» και το «έξω» επικοινώνησαν κυρίως ψηφιακά και όχι βιωματικά. Το άτομο κατοίκησε σε ένα νοητικό σύστημα δεδομένων, προσπαθώντας να το συγκροτήσει ως πραγματικό κόσμο.
Τα έργα της έκθεσης δεν επιχείρησαν να περιγράψουν αφηρημένα αυτή τη συνθήκη, αλλά να την ενσαρκώσουν εικαστικά. Μέσα από διαφορετικά υλικά, τεχνικές και προσωπικές εικαστικές γλώσσες, ανέδειξαν την κατοίκηση ως ψυχολογική και συμβολική εμπειρία, που μετασχηματίζει ριζικά τη σχέση μας με την κοινωνία, τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Στην έκθεση έχουν συμβάλλει με τα έργα τους οι εικαστικοί καλλιτέχνες: Dan Jauca, Κώστας Μίχος, Ioana Axente, Έφη Μαμμωνά, Μαρία Π. Οικονομοπούλου, Κωνσταντίνος Αδαμαντίδης, Άννα Φραγκάκη, Κάθριν Τσιριγκούλη, Κατερίνα Παπασπηλιοπούλου, Ιωάννης Σταμούλης, Αναστασία Χανιά, Φανή Γαβριηλίδου, Μαρία Παπατρέχα, Θεοδώρα Αναγνωστοπούλου, Αμαλία Τριανταφύλλου, Ευαγγελή Καραγγέλη, Μαρία Ντάρλα, Γιώργος Πιστικός, Ελίνα Κεχαγεδάκη, Όλγα Μπαρμάζη, Χρυσούλα Δεμάγκου, Πολυτίμη Μπαλοπούλου, Μάγδα Δημούδη, Αργυρώ Καραμούζη.

19η ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ “O φόβος της επίπεδης πραγματικότητας"

Με δύο εικαστικά μου έργα, συμμετείχα στην ομαδική έκθεση “O φόβος της επίπεδης πραγματικότητας" στο χώρο Chili Art Gallery,  (Δημοφώντος 13-15, Θησείο. Η έκθεση ξεκίνησε στις 12 Δεκεμβρίου και διήρκησε μέχρι και τις 20 Δεκεμβρίου 2025.

Η έκθεση διερευνά τον υπαρξιακό αντίκτυπο της ψηφιακής ισοπέδωσης, εστιάζοντας στην αλλοίωση της εμπειρίας, του βάθους, της διάρκειας και της εσωτερικής συγκίνησης, με την απομάκρυνση από τη φυσική εμπειρία των πραγμάτων και των σχέσεων.

Ακατάληπτο, ακρυλικό σε χαρτόνι, 50χ570

Στο επιμελητικό σημείωμα, ο κ. Καπράλος γράφει:"

"Στον μεταδικτυακό κόσμο, στην εποχή της υπερσυνδεσιμότητας, όπου η καθημερινή εμπειρία διαμεσολαβείται από μυριάδες συσκευές και  νοείται σχεδόν αποκλειστικά μόνο ως μορφή ψηφιακού περιεχομένου, τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από κάτι άλλο, τίποτα δεν διαρκεί. Η πληθωρική παραγωγή και διακίνηση εικόνων, πληροφοριών και γνώμης συντελεί σε έναν νέο τύπο πολιτισμικής ισοπέδωσης. Όλα τείνουν να παρουσιάζονται ως εξίσου σημαντικά, ακυρώνοντας τη δυνατότητα ιεράρχησης, εμβάθυνσης ή αξιολόγησης. Η θεωρία της κορεσμένης αισθητηριακής εμπειρίας, όπως διατυπώθηκε από τον Neil Postman, συναντά τη σύγχρονη ψυχολογική ανάλυση της «ρηχής προσοχής» του Nicholas Carr, σκιαγραφώντας μια κατάσταση κατά την οποία ο νους αδυνατεί να συγκρατήσει, να επεξεργαστεί και να ερμηνεύσει τα ερεθίσματα που δέχεται. Η επιπεδοποίηση του κόσμου δεν είναι μόνο αισθητική ή σημειολογική, αλλά βαθιά υπαρξιακή: η εμπειρία κατακερματίζεται, η διάρκεια καταργείται, οι δεσμοί αντικαθίστανται από τη λατρεία της νεότερης στιγής. Η έκθεση «Ο Φόβος της Επίπεδης Πραγματικότητας» εξετάζει την επίδρασή του ψηφιακού κόσμου στον τρόπο που το άτομο βιώνει τον χρόνο, το βλέμμα, τον εαυτό, τους άλλους, τις ανθρώπινες σχέσεις, την πραγματικότητα"

                                                                                             Ηλεκτρωδία, ακρυλικό σε χαρτόνι 50χ70
                                                                                             

18η Ομαδική έκθεση "Ετσι μιλώ για σένα και για μένα

Με ένα ζωγραφικό μου  έργο (ακρυλικό σε χαρτόνι), συμμετείχα στην ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο: «Έτσι μιλώ για σένα και για μένα» [Αφιέρωμα στο «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη]. Την επιμέλεια της έκθεσης φέρει η Ιστορικός της Τέχνης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και μέλος της AICA Eλλάδος, Νικολένα Καλαϊτζάκη - Ζούνη.

Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στον χώρο Τέχνης & Δράσης: Το ΒΡΥΣΑΚΙ. Εγκαινιάστηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2025 και διήρκησε μέχρι και τις 5 Ιανουαρίου 2026

 Ακολουθεί απόσπασμα του ποιήματος:

[Έτσι μιλώ για σένα και για μένα.

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
να μπαίνω σαν Πανσέληνος από παντού.

17η ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ “Χρώμα σε νερό 12 - “Φθινόπωρο: χρώματα της γης”

 Με δύο  εικαστικά μου έργα, συμμετέχω στην ομαδική έκθεση “Φθινόπωρο: χρώματα της γης" στο χώρο Chili Art Gallery.

Στο επιμελητικό σημείωμα, ο κ. Καπράλος γράφει: “...Τα χρώματα της γης και του φθινοπώρου στην υδατογραφία αποτελούν διαχρονική πηγή έμπνευσης για τους ζωγράφους, καθώς συνδυάζουν την αίσθηση της μεταβολής με την υλική υφή της φύσης. Ιστορικά, καλλιτέχνες όπως ο William Turner και ο John Constable ανέδειξαν την αυτονομία της τεχνικής, οι αποχρώσεις της γης —Yellow Ochre, Raw Sienna, Burnt Umber— αποτέλεσαν θεμέλιο για την απόδοση της εποχικής ατμόσφαιρας. Στην παλέτα του φθινοπώρου, οι ζεστοί καστανοκίτρινοι τόνοι και τα βαθιά κόκκινα (Venetian Red, Burnt Sienna) συνδιαλέγονται με τους ψυχρούς γκριζομπλέ ουρανούς (Payne’s Grey, Indigo) και τις απαλά μωβ σκιές (Cobalt Violet, Ultramarine Violet), δημιουργώντας μια χρωματική ένταση που δεν επαναλαμβάνεται σε καμία άλλη εποχή του χρόνου. Ιστορικά, η φθινοπωρινή παλέτα συνδέθηκε με την αγροτική θεματολογία και τη ρομαντική απεικόνιση της φύσης. 

Ιωάννης Σταμούλης, Στα ανοικτά του χρώματος,
 ακουαρέλα,
καφές, μελάνι,
μαρκαδόροι,
 50Χ70 εκατοστά, 2025

Στην κινεζική και ιαπωνική υδατογραφία, οι ζεστές και γήινες αποχρώσεις ισορροπούσαν με τον αρνητικό χώρο, υποδηλώνοντας όχι μόνο την ύλη αλλά και το πέρασμα του χρόνου. Στη δυτική παράδοση, ιδίως μετά τον Ιμπρεσιονισμό, η υδατογραφία τόλμησε περισσότερες καθαρές και κορεσμένες χρωματικές επιλογές, χωρίς όμως να εγκαταλείψει την κλασική αρμονία των γήινων τόνων. Σήμερα, οι ίδιες αυτές αποχρώσεις εξακολουθούν να γοητεύουν τους σύγχρονους ζωγράφους υδατογραφίας, ανεξαρτήτως σχολής ή ύφους. Η ατμοσφαιρικότητα του φθινοπώρου, με τις μεταβαλλόμενες φωτεινότητες και την πλούσια παλέτα των φύλλων, προσφέρει ανεξάντλητες δυνατότητες για πειραματισμό τόσο σε ρεαλιστικές όσο και σε αφαιρετικές προσεγγίσεις. Πολλοί καλλιτέχνες ενσωματώνουν τις γήινες αυτές χρωστικές σε σύγχρονα έργα μικτής τεχνικής, ενώ άλλοι τις χρησιμοποιούν με μινιμαλιστική οικονομία, αποδεικνύοντας ότι το φθινόπωρο παραμένει ένα θέμα με βαθιά συναισθηματική και εικαστική δύναμη ακόμη και στην εποχή της ψηφιακής εικόνας”.

Ιωάννης Σταμούλης, Τα φύλλα που φύγαν,
 ακουαρέλα, καφές, μελάνι, μαρκαδόροι, 50Χ70 εκατοστά, 2025

Και τα δύο έργα μου είναι με ακουαρέλα, καφέ, μελάνι, μαρκαδόρους σε καρτολίνα.

Η έκθεση που γίνεται στην στη Chili Art Gallery, Δημοφώντος 13-15 στην Αθήνα, διαρκεί από Πέμπτη 16 Οκτωβρίου έως και 25 Οκτωβρίου 2025

16η ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ "ΤΡΑΥΜΑΤΑ: Το πιο βαθύ σου τραύμα"

Με ένα εικαστικό μου έργο, με τον τίτλο ΑΛΓΩΔΙΕΣ (ακρυλικό σε καμβά), συμμετέχω στην ομαδική έκθεση "ΤΡΑΥΜΑΤΑ: Το πιο βαθύ σου τραύμα" στο χώρο τέχνης ArteVisione gallery Πηλίου 5, Πλατεία Κολιάτσου, Αθήνα.

Στην έκθεση οι εικαστικοί που συμμετέχουν προσπαθούν να αποδώσουν με το χρωστήρα και τα χρώματά τους την αποτύπωση των τραυμάτων στον άνθρωπο.

Τραύματα με πληγές φανερές ή όχι, τραύματα στο κορμί ή στην ψυχή, τα αποτελέσματα της κοινωνίας του τραύματος και της διακινδύνευσης

Οι εκφράσεις αποδίδουν τον πόνο, την αγωνία, την θλίψη την μοναξιά για τις απώλειες, τις ήττες, αλλά και την ανασύνταξη για να προχωρήσουμε στην επόμενη σελίδα της αποκατάστασης. Και στην πιο δύσκολη στιγμή, άλλωστε παραμένει το παράθυρο της ελπίδας για την ανάταξη, για την συνέχιση σε καλύτερο δρόμο.

Η επιμελήτρια της έκθεσης Νικολένα Καλαϊτζάκη- Ζούνη σημειώνει: «Σύμφωνα με τον πατέρα της Ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, ως ΤΡΑΥΜΑ ορίζεται: “η

εμπειρία ενός συμβάντος που καθιστά τον άνθρωπο συγκλονισμένο και αβοήθητο” πλήττοντας συθέμελα τον ψυχισμό του. Γνωρίζουμε πως ένα τραυματικό γεγονός μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός ατόμου “απρόοπτα”. Υπάρχει όμως και η περίπτωση του τραύματος που γεννάται και εξελίσσεται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου - όπως για παράδειγμα τα τραύματα που συνδέονται με την παιδική ηλικία -.

Οι παράγοντες που καθορίζουν τον βαθμό της τραυματικής εμπειρίας του ατόμου εμπίπτουν σε τρεις κατηγορίες: (α) αφενός εξετάζεται ο παράγοντας “άτομο” και η ικανότητα διαχείρισης από μεριάς του της τραυματικής εμπειρίας με βάση: την ηλικία, την προσωπικότητα, την ψυχική του ανθεκτικότητα, την ευαλωτότητα και τα γενικότερα μοναδικά χαρακτηριστικά που διέπουν το “άτομο” ως “ύπαρξη” σε συνδυασμό με την φάση ζωής του, (β) αφετέρου αξιολογείται: η ίδια η φύση του τραυματικού συμβάντος, η χρονική του διάρκεια και η πιθανή επαναληπτικότητα του καθώς και (γ) η αντίδραση και η υποστήριξη που λαμβάνει το άτομο από το περιβάλλον του σε σχέση με την αντιμετώπιση του τραυματικού γεγονότος που βιώνει.

Όλες αυτές οι παράμετροι που αναφέρονται ανωτέρω λειτουργούν: είτε βοηθητικά προς το άτομο παρακινώντας το να επουλώσει σιγά σιγά τις πληγές του και να καταφέρει να θεραπευτεί, είτε ενισχύουν ακόμα περισσότερο το τραυματικό βίωμα του. Σε κάθε περίπτωση, η εμπειρία του τραύματος για το κάθε άτομο συνιστά μια πολύπλευρη και καθαρά προσωπική υπόθεση που απαιτεί ειδικό χειρισμό, από το ίδιο το άτομο που το βιώνει, αλλά και από το περιβάλλον του, καθώς και από τους ειδικούς ψυχικής υγείας, των οποίων η παρέμβαση κρίνεται, σε πολλές περιπτώσεις, καταλυτική, αναγκαία και εξαιρετικά ωφέλιμη».

Η έκθεση θα διαρκέσει από 3 Οκτωβρίου μέχρι και τις 17 Οκτωβρίου 2025
(Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή: 4 μ.μ. - 8 μ.μ. Τετάρτη & Σάββατο: 11 π.μ. - 3 μ.μ.)

Κώστας Καρυωτάκης

 Τέτοια μέρα τερματίζει το νήμα του, ο αγαπημένος μελαγχολικός ποιητής Κ. Καρυωτάκης...γράφει στο σημείωμα: "Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. " (ακρυλικό σε χαρτί)

15η ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ "Το καλοκαίρι"

Με δύο εικαστικά μου έργα συμμετέχω στην ομαδική έκθεση "Το καλοκαίρι" στο χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα) και παράλληλα διαδικτυακά, σε συνεργασία με την ARTgrID (https://artgrid.gr).Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ( κατόπιν συνεννόησης (με ραντεβού) στα τηλέφωνα 210-7292564, 6936755550.)
Η έκθεση "Καλοκαίρι": η λέξη που χωράει μέσα της παιδικές αναμνήσεις, ώρες ατέλειωτης ανεμελιάς, θαλασσινές μυρωδιές και ζεστά απογεύματα που μοιάζουν να διαρκούν για πάντα. Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι απλώς μία «παύση» από την καθημερινότητα. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη – ένα απαραίτητο αντίδοτο στον ρυθμό της σύγχρονης ζωής. Ίσως γιατί εκείνες οι πρώτες παιδικές διακοπές μάς χάρισαν κάτι ανεξίτηλο: την εμπειρία της ελευθερίας και της ανακάλυψης.

Στο επιμελητικό κείμενο, ο Πάρης Καπράλος σημειώνει :

 Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι απλώς μία «παύση» από την καθημερινότητα. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη – ένα απαραίτητο αντίδοτο στον ρυθμό της σύγχρονης ζωής. Ίσως γιατί εκείνες οι πρώτες παιδικές διακοπές μάς χάρισαν κάτι ανεξίτηλο: την εμπειρία της ελευθερίας και της ανακάλυψης. Σύμφωνα με τη Ψυχολογία, οι κοινές οικογενειακές εμπειρίες ενισχύουν τη συνοχή και μειώνουν το άγχος. Και ως ενήλικες όμως, το καλοκαίρι μάς προσφέρει την πολυτέλεια να «μην κάνουμε τίποτα» χωρίς ενοχές, να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας, τη φύση, τους άλλους. Δεν είναι τεμπελιά. Είναι επαναφόρτιση. Είναι πολιτισμικό κεκτημένο. Ίσως η πιο γλυκιά επινόηση της νεωτερικότητας. Απαραίτητη. Αναντικατάστατη. Καλοκαίρι.
Τα δύο εικαστικά έργα με τα οποία συμμετέχω στην έκθεση είναι διαστάσεων 50χ70 σε χαρτόνι και τα υλικά είναι ακρυλικό .

Η καλλιτεχνική δήλωση της έκθεσης. "Το καλοκαίρι έρχεται σαν ανάσα στη ζωή μας, φέρνοντας φως, ξεκούραση και στιγμές ελευθερίας. Είναι η εποχή που ο χρόνος κυλά πιο αργά, οι σκέψεις γίνονται πιο καθαρές και η ψυχή αναζητά ομορφιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη αποκτά ιδιαίτερη σημασία: ένα ποίημα διαβασμένο στην παραλία, μια μελωδία στο ηλιοβασίλεμα, ένα σκίτσο στην άμμο. Το καλοκαίρι μας υπενθυμίζει την αξία του απλού, του αυθόρμητου και του αληθινού. Είναι μια εποχή που γεμίζει τις αισθήσεις και ανοίγει χώρο για την τέχνη να αγγίξει απαλά την καρδιά."

Ζωγραφίζοντας για τα παιδιά που τραγουδάνε

Με ιδιαίτερη χαρά δημιούργησα μια εικαστική παρέμβαση με τους κορυφαίους συνθέτες μας Μ. Θεοδωράκη και Μ. Χατζηδάκη σε ακρυλικό σε καμβά στον χώρο του Ζαννείου Ιδρύματος. 

Στο αμφιθέατρο του ιδρύματος, η παιδική χορωδία της Έλενας Ζαννή, έδωσε μια εξαιρετική μουσική βραδιά, αφιερωμένη στους δύο μεγάλους συνθέτες μας.

Μια ζωγραφιά για την ονοματοδοσία του Γυμνασίου Αμπελακίων στην Σαλαμίνα

 Με την ευκαιρία της τελετής ονοματοδοσίας του Γυμνασίου Αμπελακίων στη Σαλαμίνα, σε Θεμιστοκλής, ζωγράφισα και προσέφερα στον Διευθυντή του μία σύγχρονη εικαστική απεικόνιση του μεγάλου Στρατηγού Θεμιστοκλή του ήρωα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας.

Το έργο είναι 50χ70 (ακρυλικό σε καρτολίνα).

14η Ομαδική έκθεση Unesco: Ορατό και Αόρατο

Με δύο εικαστικά μου έργα συμμετείχα στην διεθνή ομαδική έκθεση "Ορατό και Αόρατο" στο Ίδρυμα Εικαστικών Σεχνών  Σσιχριτζή στην Κηφισιά, που διοργάνωσε  ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος ανοίγοντας τον εικαστικό του κύκλο για το έτος 2025,

 Η έκθεση πραγματοποιήθηκε από τις 31 Μάιου έως και τις 14 Ιουνίου 2025  με τη συμμετοχή    43 εικαστικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό με 61 έργα μικρών, μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων.

Στο σημείωμα της, στον εικαστικό κατάλογο της έκθεσης, η  Νίνα Διακοβασίλη, Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, σημειώνει:" τα  έργα της έκθεσης  συνθέτουν έναν ενδιαφέροντα κόσμο και προκαλούν μια δημιουργική «συνομιλία» ανάμεσα στις διαφορετικές τεχνοτροπίες και θεματολογίες των καλλιτεχνών, με κοινή αφετηρία την ανάγκη τους να εκφράσουν και να επικοινωνήσουν στον θεατή και επισκέπτη τον Ορατό και υπαρκτό κόσμο μας με τη δική τους οπτική σε αυτά που βλέπουν τα μάτια, μα και το Αόρατο, δηλαδή όλα εκείνα τα θαυμαστά που «βλέπει» μονάχα η ψυχή μας."

Τα δύο εικαστικά έργα με τα οποία συμμετέχω στην έκθεση είναι διαστάσεων 50χ35 σε χαρτόνι και τα υλικά είναι ακρυλικό και μελάνι. 

Περιπλανώμενοι στο Ορατό

                                                                 Αόρατες μορφές στο επέκεινα

13η ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ η σιωπή της φύσης

Με δύο εικαστικά μου έργα συμμετέχω στην ομαδική έκθεση "ΝΕΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ 4 Η σιωπή της Φύσης" στο χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα) και παράλληλα διαδικτυακά, σε συνεργασία με την ARTgrID (https://artgrid.gr).Η έκθεση πραγματοποιήθηκε από τις 5 ως τις14 Ιουνίου 2025.

Η έκθεση διερευνά τη μεταμόρφωση της σχέσης του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον μέσα από το πρίσμα της απώλειας, της ανθεκτικότητας και της ελπίδας, αναδεικνύοντας τον ρόλο της τέχνης ως φορέα μνήμης και αφύπνισης σε μια εποχή οικολογικής κρίσης.

Στο επιμελητικό κείμενο, ο Πάρης Καπράλος σημειώνει :

Τι σημαίνει να μεγαλώνεις στην Ελλάδα δίπλα σε βουνά, ελιές και θάλασσα; Για έναν έφηβο της δεκαετίας του 1990, σήμαινε ανεξαρτησία, παιχνίδι, άγγιγμα της φύσης χωρίς φόβο. Για ένα παιδί σήμερα, όμως, η απάντηση είναι διαφορετική: σημαίνει καύσωνες που επιβάλλουν περιορισμούς, δάση

που έγιναν στάχτη, παραλίες γεμάτες πλαστικά, μέδουσες και επικίνδυνα είδη θαλάσσιας ζωής που μετανάστευσαν στη Μεσόγειο εξαιτίας της βίαιης κλιματικής αλλαγής. Η έννοια της «ανθεκτικότητας» δεν αποτελεί πια θεωρία αλλά καθημερινή συνθήκη. Η αθωότητα που γνωρίσαμε δεν είναι πλέον αυτονόητη. Τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Ελλάδα του 2025 διαμορφώνουν τις εμπειρίες τους σε ένα περιβάλλον που δεν θεωρείται πια δεδομένο, αλλά εύθραυστο και ασταθές. Το κλίμα δεν είναι μόνο θέμα δελτίου καιρού· συχνά είναι ζήτημα επιβίωσης. Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο, αλλά ένας καθρέφτης των αλλαγών που υφίσταται ο κόσμος και μαζί του η παιδική ηλικία. Αν αυτή η μέρα έχει αξία, είναι γιατί μας καλεί να αναλογιστούμε τι μέλλον προσφέρουμε στα παιδιά — όχι με ενοχές, αλλά με ευθύνη. Να προστατεύσουμε ό,τι απέμεινε και να ξαναχτίσουμε ό,τι χάθηκε. Γιατί η φύση δεν είναι πια αυτονόητη· και αν θέλουμε να υπάρχει και αύριο, πρέπει να δράσουμε σήμερα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος του εικαστικού καλλιτέχνη δεν είναι να αποτυπώσει απλώς την πραγματικότητα, αλλά να εκφράσει τη σιωπή της, να αφυπνίσει τη συλλογική συνείδηση και να ανοίξει διαλόγους εκεί όπου κυριαρχεί η σιωπή ή η απώλεια. Η τέχνη σήμερα καλείται να λειτουργήσει ως πράξη μνήμης, ευθύνης και φαντασίας.

Τα δύο εικαστικά έργα με τα οποία συμμετέχω στην έκθεση είναι διαστάσεων 50χ70 σε χαρτόνι και τα υλικά είναι ακρυλικό και μελάνι.

 Το δυστοπικό μας αύριο

                                                                                Η μάχη για την κανονικότητα