22η Ομαδική Έκθεση: Άπειρες Μορφές 4: Τα Υλικά της Μνήμης”.

Με δύο έργα κολλάζ και ακρυλικό σε χαρτόνι, συμμετείχα στην ομαδική εικαστική έκθεση, με τίτλο τα "Υλικά της Μνήμης" που παρουσιάστηκε στο χώρο τέχνης Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15, Θησείο, Αθήνα) και παράλληλα διαδικτυακά, σε συνεργασία με την ARTgrID (https://artgrid.gr). Η έκθεση ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου 2026 και διήρκησε μέχρι τις   28 Φεβρουαρίου 2026.

Σύμφωνα με το επιμελητικό κείμενο του Πάρι Καπράλου: "Τα υλικά της μνήμης δεν είναι υλικά του παρελθόντος. Είναι αυτά που επιμένουν στο παρόν, που δεν αποσύρονται, που αντιστέκονται στην εξαφάνιση».  Αυτή η πράξη εμπεριέχει πάντοτε τον κίνδυνο της πλάνης, της παραμόρφωσης, της ιδεολογικής χρήσης. Συνεπώς, η μνήμη δεν είναι αποθήκη δεδομένων. Είναι πεδίο ηθικής και πολιτικής ευθύνης. Η μνήμη είναι ο μηχανισμός που καθιστά δυνατή αυτή τη συνεκτική αφήγηση, χωρίς να αίρει τη ρευστότητα και την ασυνέχεια της εμπειρίας. Η έκθεση μεταφέρει αυτή τη θεωρητική προβληματική στο επίπεδο της ύλης. Όταν ένα παλιό αντικείμενο, ένα αρχιτεκτονικό θραύσμα ή μια φθαρμένη επιφάνεια επανεντάσσεται σε εικαστικό περιβάλλον, δεν λειτουργεί ως νοσταλγικό σύμβολο. Λειτουργεί ως φορέας μαρτυρίας που διεκδικεί αναγνώριση. Το υλικό αποκτά τον χαρακτήρα τεκμηρίου, με την έννοια ότι φέρει ίχνη χρήσης και χρόνου.  Η τελική θέση ότι «η τέχνη δεν θυμάται, η τέχνη δημιουργεί ό,τι πρέπει να θυμόμαστε» μπορεί να ιδωθεί ως συμπύκνωση αυτής της προβληματικής. Η τέχνη δεν λειτουργεί ως μηχανισμός ουδέτερης διατήρησης. Παράγει μορφές που οργανώνουν το βλέμμα και καθοδηγούν την προσοχή. Μέσα από την επιλογή και τη μορφοποίηση, καθιστά ορατά συγκεκριμένα ίχνη του παρελθόντος και τα εντάσσει σε νέες αφηγηματικές δομές. Έτσι, η μνήμη παύει να είναι παθητική ανάμνηση και αναδεικνύεται σε πράξη συγκρότησης νοήματος, με αισθητικές, ηθικές και πολιτικές συνέπειες. Η έκθεση διερευνά τη δημιουργική μνήμη ως διαδικασία επανάχρησης, όπου υλικά, σύμβολα και εικόνες του πολιτισμού επανανοηματοδοτούνται ως παλίμψηστα ταυτότητας και συλλογικής εμπειρίας.

Ιωάννης Σταμούλης, Past-post,, Κολλάζ σε χαρτόνι, Υ:50 Π:40,2026

                                              Ιωάννης Σταμούλης, Memorial,Κολλάζ σε χαρτόνι,   Υ:50 Π:40,2026

Η πρώτη ατομική έκθεση του Γιάννη Σταμούλη

Η Πρώτη Ατομική Έκθεση του Γιάννη Σταμούλη στην THE PROJECT GALLERY στο κέντρο της Αθήνας στο Μοναστηράκι, στην οδό Νορμανού 3, από την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2024 ως και τις 8 Ιανουαρίου 2025.

Η Τέχνη ανακαλύπτει νέες πηγές έμπνευσης, η Τέχνη συνθέτει το χθες με το σήμερα, η Τέχνη δεν δημιουργεί απλώς αλλά αποτελεί περιβάλλον δημιουργικής έκφρασης.

Με κεντρικούς πρωταγωνιστές τους γνωστούς από την παράδοσή μας Καλικάντζαρους, η Έκθεση, αφιέρωμα σε αυτούς, με τίτλο «Καλικαντζάρων εμφάνιση», ξεκινά από τη λαογραφική παρουσίαση/απεικόνισή τους, η οποία διαφοροποιείται από περιοχή σε περιοχή και από εποχή σε εποχή, προχωρά με την παρουσίαση/απεικόνιση των περισσότερο γνωστών Καλικάντζαρων, των χαρακτηριστικών και των ιδιοτήτων τους, οπτικοποιεί, μέσω της εγκατάστασης, τη δράση των Καλικάντζαρων, αναδεικνύει…μη Έλληνες Καλικάντζαρους. 

Η έκθεση συνεχίζει την οπτικοποίηση του παραμυθιού «Καλικαντζαρομπερδέματα» και μετατρέπει το λόγο σε εικόνα και πλαισιώνει τους πρωταγωνιστές με το φανταστικό πνεύμα των γιορτών! 

Η Τέχνη σε πλήρη οργασμό!

Η Έκθεση, αφιέρωμα στους Καλικάντζαρους, αποτελεί μία δυναμική σύνθεση εικαστικού έργου, το οποίο περιλαμβάνει καλλιτεχνικά δημιουργήματα ακρυλικά σε χαρτί και καμβά,

ακρυλικά σε διαμορφωμένο ξύλο, ακρυλικά σε ζελατίνη και, μέσω της τεχνικής της εγκατάστασης, ζωντανεύει το έργο και προβάλλει την άποψη του καλλιτέχνη για τη δραματοποίηση της έμπνευσής του.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Η Έκθεση αποτελεί ένα απτό παράδειγμα ανάδειξης της διαθεματικής και πλουραλιστικής φυσιογνωμίας της Τέχνης. 

Ένα θέμα λαογραφικό εμπνέει τον καλλιτέχνη, οι Καλικάντζαροι «ζωντανεύουν» μέσα από ποικίλα υλικά και διαφοροποιημένες τεχνικές, το χθες συναντά το σήμερα σε ένα πεδίο σύντηξης χρονικών οριζόντων και επικαιροποίησης της παράδοσης, ο  λόγος υποστηρίζει την εικόνα, η εικόνα αναπαριστά τη φαντασία και η νοητή μετακίνηση από το παρελθόν