Αν οι μεγάλοι της τέχνης, ζωγράφιζαν φιγούρες του θεάτρου σκιών
.jpg)
Οι μορφές απλοποιούνται, αποκτούν έντονο προφίλ, υπερβολικά χαρακτηριστικά και αρθρωτά μέλη, ώστε να μπορούν να «παίξουν» πάνω στον μπερντέ. Το θέατρο σκιών είναι μια λαϊκή τέχνη που βασίζεται στη γραμμή, στη σιλουέτα, στο φως και τη σκιά.
Φανταζόμαστε τους μεγάλους ζωγράφους να σκαρφίζονται φιγούρες του θεάτρου σκιών και να κάνουν ιστορίες με τους ήρωες στην εποχή τους.
Η τέχνη μπορεί να αλλάζει μορφή, μπορεί να συνομιλεί με άλλες τέχνες, μπορεί να παραμένει πάντα ζωντανή όταν συναντά τη φαντασία.
Η έκθεση διερευνά τη συνάντηση δύο φαινομενικά διαφορετικών εικαστικών κόσμων: της ιστορικής ζωγραφικής και του θεάτρου σκιών.
Αφετηρία αποτελεί η μεταμόρφωση αναγνωρίσιμων έργων μεγάλων ζωγράφων σε φιγούρες εμπνευσμένες από την τεχνική, τη μορφολογία και τη δραματουργία του Καραγκιόζη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ζωγραφική εικόνα αποδομείται και επανασυντίθεται ως ζωντανό, αφηγηματικό σώμα.
Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η έννοια της μετάφρασης της εικόνας. Οι σύνθετες χρωματικές επιφάνειες, ο όγκος και η προοπτική των κλασικών έργων μετασχηματίζονται σε γραμμικές σιλουέτες. Η μορφή απλοποιείται, αποκτά έντονο προφίλ και υπερτονισμένα χαρακτηριστικά, ενώ τα αρθρωτά μέλη εισάγουν τη δυνατότητα της κίνησης. Έτσι, η στατική ζωγραφική στιγμή μετατρέπεται σε δυναμική σκηνική παρουσία.
Το θέατρο σκιών, ως λαϊκή τέχνη, βασίζεται στη δύναμη της γραμμής, στη σχέση φωτός και σκιάς και στη θεατρικότητα της χειρονομίας. Στην έκθεση, αυτές οι αρχές λειτουργούν ως εργαλείο επαναπροσέγγισης της ιστορίας της τέχνης. Οι εμβληματικές μορφές των έργων παύουν να ανήκουν αποκλειστικά στο πλαίσιο της υψηλής τέχνης και εισέρχονται σε ένα πεδίο αφήγησης, σάτιρας και ζωντανής δράσης.
Η διαδικασία δημιουργίας αντιμετωπίζει κάθε πίνακα ως πιθανό θεατρικό χαρακτήρα. Η επιλογή της στάσης, η έμφαση σε συγκεκριμένα μορφολογικά στοιχεία και η κατασκευή της φιγούρας οδηγούν σε μια νέα ερμηνεία της αρχικής εικόνας. Το αποτέλεσμα δεν αποτελεί αντιγραφή, αλλά εικαστική επαναδιατύπωση, όπου η ιστορική μνήμη συναντά τη λαϊκή φαντασία.
Παράλληλα, η έκθεση προτείνει μια εναλλακτική ανάγνωση της σχέσης μεταξύ «υψηλής» και «λαϊκής» τέχνης. Αντί να λειτουργούν ιεραρχικά, τα δύο πεδία παρουσιάζονται ως ισότιμοι συνομιλητές. Η ζωγραφική προσφέρει την εικονογραφική και ιστορική της βαρύτητα, ενώ το θέατρο σκιών εισάγει την αμεσότητα, το χιούμορ και τη σωματικότητα της αφήγησης.
Τελικός στόχος του έργου είναι να αναδείξει τη διαχρονική δύναμη της εικόνας. Όταν μια μορφή μπορεί να μετακινηθεί από τον καμβά στη σκιά, από το μουσείο στη σκηνή, αποδεικνύει την ικανότητα της τέχνης να μεταμορφώνεται, να επιβιώνει και να παραμένει ενεργή μέσα από τη φαντασία και την αφήγηση.
Ο Γιάννης Σταμούλης, είναι μελετητής και συγγραφέας βιβλίων και άρθρων, σχετικά με την πολιτική προστασία, την ιστορία και την τέχνη.
Με σπουδές στην ιστορία της Ελληνικής και Δυτικής Τέχνης στο ΕΚΠΑ, τα τελευταία χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με την ζωγραφική, σε όλες τις μορφές της.
Εικονογραφεί βιβλία και παραμύθια και έχει εκθέσει το έργο του σε τρεις ατομικές εκθέσεις και σε δεκαεννέα ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.
Αρθρογραφεί σε διάφορα μέσα, γράφει το blog https://stamoylis.blogspot.com
